Trzydziestego kwietnia, o godzinie czwartej rano, kiedy na horyzoncie dopiero pojawiała się jaśniejsza smuga zwiastująca zbliżanie się dnia, trzy dziewczyny spotkały się wysoko nad Cichą Halą, na drodze prowadzącej na Biały Szczyt. Dagmara oczywiście nie była zbyt zachwycona obecnością Uli. Równie oczywiste było, że nie zachowa tego dla siebie.
- Wzięłaś ze sobą laleczkę? Wiedziałam, że nie dasz rady utrzymać niczego w tajemnicy.
- Ula jest moją przyjaciółką! Nie mogłam jej tak po prostu zostawić bez słowa!
- Czy jest jeszcze dużo osób, których nie mogłaś zostawić bez słowa?
- Łatwo ci mówić! Ty nie musiałaś się ukrywać, po prostu kazali ci iść, to idziesz. Myślisz, że wymykanie się na całe lato bez wiedzy rodziców jest takie proste?
- A czy ja cię prosiłam, żebyś ze mną szła? Zaczynam żałować, że się zgodziłam. Idziemy.
Przewodniczka odwróciła się i ruszyła przed siebie, nie zwracając już więcej uwagi na towarzyszki. Ula i Magda wymieniły spojrzenia i uśmiechnęły się krzywo. Nie ma co, podróż zapowiadała się przyjemnie!
Szły szybko, pomimo ciężkich bagaży: każda dźwigała na plecach wyładowany do granic możliwości worek podróżny, poobwieszany z zewnątrz niczym zimowe drzewko z karmą dla zwierząt. W pół godziny osiągnęły Biały Szczyt i tam po raz ostatni obejrzały się na Cichą Halę. Z wysokości wydawała się taka odległa i mała, a jednocześnie tak bezpieczna! Wszystkie trzy po raz pierwszy opuszczały rodzinną wioskę. Kłamstwem było by powiedzieć, że nie czuły lęku. Odległa dolina, w której spędziły całe swoje dotychczasowe życie, zniknie im teraz z oczu i minie wiele tygodni, nim znów ją ujrzą. Ula poczuła głęboki żal, że zdecydowała się wziąć udział w wyprawie. Magda zapragnęła wrócić, obudzić ojca i opowiedzieć mu o wszystkim, zapragnęła mieć jego błogosławieństwo, nie uciekać jak złodziej. Nawet Dagmara poczuła, że ogarnia ją wzruszenie. Odwróciła się gwałtownie w przeciwną stronę, tyłem do Cichej Hali. Spojrzała na rozpościerające się u jej stóp łańcuchy górskie, na inne, zamglone doliny, na nienazwane szczyty. Gdzie za tym wszystkim istniał nieznany świat, w którym miała odnaleźć siostrę? Jak uda jej się tego dokonać? Potęga gór zauroczyła ją. Oto złudzenie, że wystarczy zrobić krok do przodu, by unieść się w powietrze i dolecieć do kolejnego szczytu...
- Idziemy! Któraś potrzebuje może husteczki? A może ktoś ma ochotę wrócić? Nie? Szkoda...
Dagna odrazu poczuła się lepiej. Nie ma bardziej niezawodnego sposobu na własne wzruszenie niż wyśmiać je u innych. Szybkim krokiem ruszyła w dół, w stronę kolejnej przełęczy. Tamte dwie z ociąganiem ruszyły za nią. W końcu Biały Szczyt przesłonił widok i wszystkie poczuły się pewniej, a dziwna rozpacz minęła. Nie poddały się ostatniemu wezwaniu Cichej Hali, a teraz jej głos już nie mógł ich dosięgnąć...

Pani Hanna, jak zwykle w ostatnich dniach, obudziła się pierwsza. Przeciągnęła się w łóżku i uśmiechnęła do zaglądającego przez okno słońca. To dobrze, zapowiada się ładny dzień... Wstała cichutko, by nie zbudzić męża i ubrała, po czym poszła do kuchni, przygotować śniadanie. Lubiła wstawać przed wszystkimi. Cicha, jasna kuchnia była wtedy jej królestwem, w którym mogla spokojnie pomyśleć: pomarzyć o przyszłości i zastanowić się nad przeszłością. Były to bardzo przyjemne chwile. Tego dnia wieczorem miały przyjść do niej przyjaciółki, by wspólnie zająć się reperacją zimowych ubrań i poplotkować trochę, postanowiła więc upiec duże ciasto drożdżowe. Tak, jedno duże i jedno mniejsze, dla rodziny. Przecież nie mogą być pokrzywdzeni!
Wciąż zamyślona, z uśmiechem na ustach, weszła do kuchni. Na stole któreś z dzieci zostawiło kartkę pergaminu. Och, gapy, powinni się już nauczyć, że nie wolno marnować kartek od Dziadka z Gór! Tyle sił poświęcał na ich produkcję, a oni to potem gubią. Będzie musiała z nimi porozmawiać. Wzięła kartkę ze stołu i dopiero teraz zauważyła, że jest ona zapisana. Z trudem odcyfrowywała pośpiesznie pisane bazgroły najstarszej córki. Zawsze pewniej się czuła w świecie cyfr niż liter. Nagle świat zawirował jej przed oczyma.
- Darku! Darku!... - krzyknęła słabo.

Ojciec Magdy, Bożydar, usłyszał krzyk żony tylko dzięki temu, że właśnie wybierał się z łopatką za róg domu, w wiadomej sprawie. Natychmiast skierował się do kuchni. Zobaczył, że Hanna opiera się o stół, blada jak kreda i wygląda, jakby za chwilę miała zemdleć. Nie czekając na to podbiegł i wziął ją na ręce.
- Co się stało, Haneczko? Źle się czujesz? Wezwać Dziadka z Gór? - zaniósł żonę do sypialni i ostrożnie położył w łóżku. Zauważyl, że kurczowo ściska w palcach kawałek pergaminu.
- Mogę?
Rozluźniła uchwyt, co uznał za zgodę. Przyjrzał się kartce i zrozumiał. Przyjął to jednak spokojniej niż ona.
- No tak. Pięknie. Wiedziałem, że kiedyś to zrobi. Nie martw się tak, kochanie! Teraz odpocznij, spokojnie. Ja pujdę po Dziadka z Gór, zobaczymy, co on powie.